Dziś mamy 29 stycznia 2020, środa, imieniny obchodzą:

23 sierpnia 2019

Kaukaska Supra kcyńskich Klimków. Koło Turystów Górskich w Gruzji

fot. pow.

fot. pow.

W dniach od 29 lipca do 13 sierpnia grupa entuzjastów górskich wędrówek z# Koła Turystów Górskich im. Klimka Bachledy w Kcyni wyjechała na dwutygodniową wyprawę górską w Wysoki Kaukaz.

Wyjazd ten został połączony z zwiedzaniem przepięknych zabytków Gruzji. Po wylądowaniu w Tbilisi, załadowaliśmy się do podstawionego Suva i wyruszyliśmy do punktu startowego pierwszej części naszej wyprawy, który mieścił się w niewielkim przysiółku górskim w zapomnianej przez Boga i turystów Czewsuretii, krainie w północnej Gruzji, od północy graniczącej z Czeczenią. Po drodze zwiedziliśmy perłę architektury sakralnej w Gruzji, przepiękną cerkiew Dżwari z VI wieku.

Wznosi się ona malowniczo na szczycie urwistego wzgórza górującego nad Mcchetą, pierwszą stolica Gruzji. Po kilku godzinach jazdy dotarliśmy do Roszki, jest to wysoko położona wśród zielonych hal pasterska wioska złożona z kilku domów zasiedlanych w czasie letniego wypasu przez życzliwych górali.

Pierwszy nocleg wypadł nad małymi Jeziorkami Abudelautri mieniącymi się w zachodzącym słońcu malachitowym blaskiem. Nocna ulewa połączona z gradobiciem nie zniechęciła nas do dalszej wędrówki. Rano po zwinięciu mokrych namiotów ruszyliśmy ostro pod górę i powoli nabierając wysokości z ciężkimi plecakami wczłapaliśmy się na boczną grań Masywu Chaukhi na wysokość 3338 m n.p.m. Na niej w czasie odpoczynku mogliśmy nacieszyć się widokami morza gór u naszych stóp. Z lewej tajemniczo zza zasłony chmur pojawiły się przepastne zerwy Javakhishwilli 3733 m n.p.m, Takawashwilii 3424 m n.p.m i ostatniego z trojaków Tikanadze 3436 m n.p.m (to kuźnia gruzińskich wspinaczy). W powoli zachodzącym słońcu połyskiwały one opalizującymi barwami, pionowymi granitowymi ścianami i urwistymi zerwami skalnymi. Po zejściu sto metrów niżej zatrzymaliśmy się przy źródle wypływającym z lodowca, aby rozbić namioty.

Następnego dnia powoli, często zatrzymując się raczyliśmy oczy soczystą zielenią okolicznych hal, zeszliśmy mieniącą się różnokolorowymi kwiatami doliną do górskiej osady Juta. Tutaj rozbiliśmy namioty przy hoteliku ZETA, gdzie mogliśmy po raz pierwszy spróbować specjałów gruzińskiej kuchni. Po dwudniowym odpoczynku przejechaliśmy do Stepancmindy, turystycznego centrum u stóp Kazbeku
5033 m n.p.m. Dołączyli do nas tutaj gruzińscy przewodnicy wysokogórscy Lewan i Besan wynajęci przez nas w miejscowej firmie polsko-gruzińskiej. Gdy skompletowaliśmy sprzęt do wspinaczki wysokogórskiej wyruszyliśmy do cerkwi Cminda Sameba, która jest symbolem Gruzji – piękna natury i niezłomności charakteru mieszkańców tej ziemi, którzy na niedostępnej górze, na odludziu postawili takie arcydzieło. Powoli wspinając się z ciążącymi plecakami weszliśmy do Saberdze 3100 m n.p.m i tutaj niedaleko szwajcarskiego schroniska, rozbiliśmy namioty. Nocne ulewy opóźniły następnego dnia naszą dalszą wędrówkę.

Przedpołudniem wspólnie z naszymi przewodnikami weszliśmy na wysokość 4100 m n.p.m, aby nabrać aklimatyzacji i przyzwyczaić nasze organizmy do mniejszej zawartości tlenu w wdychanym powietrzu, a popołudniu pod kierunkiem Besana przeszliśmy szkolenie lodowcowe. W nocy o godzinie 2.00 rozpoczął się atak na szczyt Kazbeku 5033 m n.p.m. Wyszliśmy w dwóch zespołach, Lewan z Jankiem szybko pomknęli do przodu. Besan powoli idąc z Mariuszem i Jackiem zdobywali wysokość. Po wyjściu ponad plateau na wysokości 4650 m n.p.m. z żalem zdecydowaliśmy się na powrót. Zespół ten był już blisko przed szczytem jednakże Mariusz, który wcześniej zgłaszał problemy zdrowotne, czuł się coraz gorzej i poprosił nas o odwrót. Zachodziło podejrzenie choroby wysokościowej, więc wycofaliśmy się do bazy. Po kilku godzinach potwornie zmęczony, lecz szczęśliwy z wejścia na szczyt wrócił do bazy Janek. Następnego dnia rano przyszło ponownie załamanie pogody związane z opadami śnieżnego puchu i silnymi porywami wiatru, zdecydowaliśmy się zejść do Stepancmindy.

Wracając do Tbilisi zwiedziliśmy średniowieczną warownię i monastyr w Ananurii, w ten sposób zakończyliśmy naszą górską przygodę z Kaukazem, a rozpoczęliśmy poznawać zabytki tego gościnnego kraju i uroki kuchni gruzińskiej. Zwiedzanie tajemniczych zaułków wielokulturowej gruzińskiej stolicy, przepięknych monastyrów, starych i zabytkowych cerkwi, meczetu czy żydowskiej synagogi zajęło nam dwa dni. Następny dzień to wyprawa wynajętą marszrutką do tajemniczego „skalnego miasta” w Dawid Garedżi przy granicy z Azerbejdżanem. Będąc pod wielkim wrażeniem tego średniowiecznego cudu architektonicznego, sącząc wyborne gruzińskie wina, długo i w milczeniu kontemplowaliśmy niezwykłość tego swoistego „bieguna chrześcijaństwa”. Kilkaset metrów dalej był islamski Azerbejdżan… Następnego dnia wyjechaliśmy do najstarszego miasta w Gruzji znajdującego się nad brzegiem rzeki Mtkwari w Upliscyche z resztkami wykutych w piaskowcowej skale tajemniczych świątyń zaratrustrańskich zmienionych w średniowieczu za czasów królowej Tamar w chrześcijańskie cerkwie i monastyry. To największy taki kompleks wykuty w skale w Gruzji.

Po drodze do stolicy zatrzymaliśmy się w Gori, aby zwiedzić socrealistyczny kompleks muzealny poświęcony największemu zbrodniarzowi w historii świata - Stalinowi. Zastanowiła nas ilość eksponowanych w nim upominków, jakie w latach czterdziestych i pięćdziesiątych ubiegłego wieku otrzymał ten tyran od Polaków... Po powrocie na kwaterę spakowaliśmy się. Czas zbierać się do Polski … wieczór przed odlotem spędziliśmy na błoniach nad rzeką Mtkwari otoczeni rozśpiewanym i kolorowym Tbilisi… Do zobaczenia…
Supra - zwyczajowe bardzo gościnne przyjęcie gruzińskie.

Materiał: Jacek Maćkowski

Autor nie wyraża zgody na komentowanie artykułu.

Oceń artykuł: 2 0

Czytaj również

udostępnij na FB
0

Bydgoszcz walczy o tytuł Najlepszego Europejskiego Celu Podróży

Bydgoszcz to jedyne polskie miasto nominowane do udziału w prestiżowym konkursie #o tytuł -Najlepszy Europejski Cel Podróży 2020 (European Best Destination 2020), o który ubiegają się m.in. Praga, Madryt, Wiedeń czy Rzym.

(czytaj więcej)
0

Dzień bez opakowań foliowych. Dlaczego warto z nich zrezygnować?

Na całym świecie produkowane są gigantyczne ilości odpadów. Powstające każdego roku # wyroby z tworzyw sztucznych można liczyć w milionach ton.

(czytaj więcej)
0

Ciemieniucha u niemowlaka. Po czym ją poznać i jak się jej pozbyć?

Ciemieniucha jest jedną z najczęstszych przypadłości okresu niemowlęcego. #Najczęściej pojawia się w okolicy owłosionej skóry głowy i na brwiach. Wbrew obiegowym opiniom nie jest wynikiem niedbałości rodziców o higienę maluszka. Powoduje ją zbyt intensywna praca gruczołów łojowych, które ostatecznie ulegają zaczopowaniu, a zasychający łój tworzy grubą, łuskowatą skorupkę na skórze dziecka. Co warto wiedzieć i jak sobie radzić z ciemieniuchą odpowiada położna Renata Lustyk, ambasadorka kampanii „Położna na medal”.

(czytaj więcej)
0

2019 w CEPiKu. Czas na podsumowanie roku

Niemal trzy tysiące autobusów, ponad 60 tysięcy jednośladów i # 770 tysięcy osobówek. To tylko kilka liczb pokazujących, co nowego pojawiło się w Centralnej Ewidencji Pojazdów przez cały 2019 rok.

(czytaj więcej)