Byliśmy dobrą drużyną - mówi były zapaśnik, prezentując trofea

Edward Betański, były zawodnik sekcji zapaśniczej Zryw Nakło, późniejszy trener sekcji zapaśniczej Czarnych, członek kadry narodowej na mistrzostwach w Sofii, zdobywca wielu medali - opowiada# swoją barwną historię sportową.

- Kiedy i w jakich okolicznościach zetknął się pan z matą zapaśniczą?

- Trenowałem w latach 1947 – 76 jako zapaśnik Zrywu Nakło. Po raz pierwszy poszedłem na trening w wieku 17 lat. To było po wojnie. Trenowaliśmy w dzisiejszym budynku przedszkola obok urzędu miasta i gminy. Wcześniej spotykaliśmy się z chłopakami na murawie koło byłej rzeźni, tam próbowaliśmy swoje siły. Moi znajomi chodzili już na sekcję i chwalili się swoimi umiejętnościami. To dzięki ich namowom trafiłem na trening.

- Jak wspomina Pan tamten dzień. Czy od razu zdecydował Pan, że to jest sport dla pana?

- Tego dnia, kiedy poszedłem na trening, trener Struzik, który był założycielem sekcji zapaśniczej w Nakle, postawił mnie na macie naprzeciw mojego kolegi. Po chwili, obserwując nasze zmagania, zdecydował, że sam sprawdzi moje możliwości. Wówczas walczyłem z samym trenerem Struzikiem. Był już wtedy mistrzem Polski i Węgier w zapasach. To było emocjonujące doświadczenie. Trener powiedział wówczas moim kolegom, że pokłada we mnie duże nadzieje i chce mnie widywać na treningach.

- Jak wyglądały treningi? Czy miewał Pan chwile zwątpienia?

- Wówczas warunki panujące na siłowni znacznie różniły się od dzisiejszych standardów. Na podłodze nie było maty, leżały trociny. Jak już mówiłem, trenowaliśmy w budynku, gdzie dziś znajduje się przedszkole Donald. Treningi odbywały się 3 razy w tygodniu. Trenowaliśmy też w barakach na Mickiewicza - obok domu kultury oraz w Szkołach Podstawowych nr 2 i 3. Nie było lekko. Lubiłem to, co robię. Co prawda był jeden moment, kiedy myślałem, że to już koniec przygody z zapasami, ale miało to miejsce wiele lat później i było podyktowane chorobą.

- Jak przebiegała Pana kariera? Wiemy, że zdobył Pan wiele medali i był Pan obiecującym zawodnikiem. Kiedy pojawiły się pierwsze sukcesy?

- W tamtych czasach zapasy nie były popularne. Trenowaliśmy i osiągaliśmy dobre wyniki dzięki uporowi. Nie mogliśmy liczyć na wiele ze strony klubu... W latach 50., mimo że miałem duże osiągnięcia, zmuszono mnie do zaprzestania treningów i zostałem skierowany na roczny kurs kierowników młynów do Łodzi. Takie to były czasy. Sukcesy pojawiły się już po roku treningów. W 1948 roku zdobyłem tytuł wicemistrza Polski na zawodach Związków Robotniczych Stowarzyszeń Sportowych w Krakowie. W 1950 zostałem powołany do kadry narodowej na mecz z Bułgarią w Sofii. W latach 50. przez rok walczyłem w zespole Gwardii Łódź, a później wróciłem do Nakła. Niestety, wkrótce powołano mnie do wojska i znów nastąpiła przerwa w treningach. Po powrocie z wojska zachorowałem na tyfus. Choroba sprawiła, że na kolejny rok musiałem pożegnać się z treningami. Byłem wtedy tak słaby, że myślałem o pożegnaniu się z matą. Jednak miłość do zapasów i upór pozwoliły mi powrócić na matę i w 1954 roku zdobyłem wicemistrzostwo Polski. Niewątpliwie przerwy w treningach komplikowały moja karierę sportową. Jak już mówiłem - były inne czasy. Nie czułem żalu. Spełniałem się jako trener sekcji zapaśniczej w Nakle, a moi zawodnicy odnosili duże sukcesy. To dawało satysfakcję. Trenowałem również zawodników kadry narodowej do 21 lat w Rynie. Moim wychowankiem był Andrzej Supron - późniejszy mistrz olimpijski. Byliśmy najlepsza drużyną.

- Jak rodzina odbierała Pana pasję?

- Żona bardzo mnie wspierała, rozumiała jak wiele to dla mnie znaczy. Sama też pomagała niejednokrotnie w przygotowaniach do zawodów. Gdyby nie jej wspaniała postawa, nie mógłbym realizować swoich pasji.

- Skoro sekcja zapaśnicza Czarnych odnosiła takie sukcesy, to dlaczego zrezygnował Pan z funkcji trenera?

- Zapasy były moją miłością. Trudno było się rozstać. Najbardziej brakowało mi zawodników, z którymi byłem zżyty. Jednak krzywdzące moim zdaniem decyzje zarządu sprawiły, że musiałem podjąć decyzję o rezygnacji. Byłem wtedy rozżalony, miałem świadomość, że tracimy wielką szansę. Niedługo po rezygnacji sekcja się rozwiązała i 30-letni wysiłek poszedł na marne. Straciliśmy wiele talentów.

- Czy ma Pan jakieś marzenia związane z zapasami?

- Marzę o tym, że ktoś podzieli moja pasje i w Nakle powstanie sekcja zapaśnicza. Zapasy to determinacja i upór. Wyzwalają w człowieku duże emocje, każdy pojedynek to próba charakteru. To dobry sport. Nakło ma tradycje zapaśnicze, a to wiele znaczy.

- Dziękuję za rozmowę.

Rozmawiała Beata Kempińska

Powrót Drukuj

LOKALNY HIT

Zakrętki do słoików 6tki, 82 mm złote 10 sztuk

7,50PLN

Zezwolenie na przetwarzanie odpadów

od 2000PLN

Interdruk Pianka Dekoracyjna 8 sztuk Basic – elastyczne arkusze A4

10,99PLN

Korektor w taśmie

7,99PLN

Budowa magazynów

Klej Brokatowy 3D Neon 20 ml InterDruk Unicorn – Do Dekoracji

2,74PLN

Długopis Automatyczny EASY ACADEMY Czarny INTERDRUK – Wygodny i Stylowy

1,60PLN

Wasch Pulver proszek do prania kolorów 3,9 kg

29,99PLN